_(¯`·._ شعر _.·´¯)

_(¯`·._ شعر _.·´¯)_

گزیده ای از اشعار شاعران ایران زمین

آرشیو

موضوع بندی


جمعه 27 بهمن ماه سال 1385
پروفسر سید حسن امین
حسن امین در هفتم آذر ۱۳۲۷ در خاندان امین الشریع سبزواری متولد شد. اولین دفتر شعرش را در آذر ۱۳۴۳ در شانزده سالگی به جاپ رسانید و در هفده سالگی وارد دانشگاه حقوق دانشگاه تهران شد.کارشناسی ارشد را در دانشگاه تهران و دکتی حقوق بین الملل را در دانشگاه گلاسگو در انگلستان گذرانید و پس از چهارده سال تدریس تمام وقت و طی کردن همه مدارج دانشگاهی، عاقبت به سمت استاد صاحب کرسی ( پروفسور امین) حقوق در دانشگاه گلاسگو کالید.نیا ارتقاء یافت. پروفور امین چهل و چهار جلد کتاب و بیش از دویست مقاله به زبان های فارسی و انگلیسی تالیف کرده است. مشهورترین تحقیق او تاریخ حقوق ایران، مشهور ترین ترجمه ی او تاملات نا بهنگام نیچه و مشهورترین تصحیح او او شواهد النبوة جامی است. بیشترین مقاله های او در ماهنامه ی حافظ ( توقیف شد توسط دولت جمهوری اسلامی ایران) منتشر شده است که خود او مدیر مسئول و سر دبیر آن بوده است. پروفسور امین در حال حاضر سر پرست علمی دایرة المعارف ایران شناسی است. بعد از توقیف ماهنامه ی حافظ ایشان اشعار خویش را با صدای خویش به همراه یک گروه نوازنده بر روی سی دی ضبط کرده است و با نام ایرانی ام، ایران زمین را دوست دارم منتشر کرده است. تهیه و توزیع این سی دی با سرمایه شخصی خود پروفسور امین انجام شده است. کلیه علاقمندان می توانند برای تهیه این مجموعه با نشریه هنر پو ( ۶۶۴۸۴۸۸۲) تماس حاصل کنید.
1:14 PM \| محسن سیف محمدی \| شعر نو \| نظرات [0]


سه شنبه 10 بهمن ماه سال 1385
مثنوی عاشقان
بیا عاشقی را رعایت کنیم ز یاران عاشق حکایت کنیم از آن ها که خونین سفر کرده اند سفر بر مدار خطر کرده اند از آن ها که خورشید فریادشان دمید از گلوی سحر زادشان غبار تغافل ز جانها زدود هشیواری عشقبازان فزود عزای کهنسال را عید کرد شب تیره را غرق خورشید کرد حکایت کنیم از تباری شگفت که کوبید درهم، حصاری شگفت از آن ها که پیمانه «لا» زدند دل عاشقی را به دریا زدند ببین خانقاه شهیدان عشق صف عارفان غزلخوان عشق چه جانانه چرخ جنون می زنند دف عشق با دست خون می زنند سر عارفان سرفشان دیدشان که از خون دل خرقه بخشیدشان به رقصی که بی پا و سر می کنند چنین نغمه عشق سر می کنند: «هلا منکر جان و جانان ما بزن زخم انکار بر جان ما اگر دشنه آذین کنی گرده مان نبینی تو هرگز دل آزرده مان بزن زخم، این مرهم عاشق است که بی زخم مردن غم عاشق است بیار آتش کینه نمرود وار خلیلیم! ما را به آتش سپار که پروانه برد با دو بال حریق» در این عرصه با یار بودن خوش است به رسم شهیدان سرودن خوش است بیا در خدا خویش را گم کنیم به رسم شهیدان تکلم کنیم مگو سوخت جان من از فرط عشق خموشی است هان! اولین شرط عشق بیا اولین شرط را تن دهیم بیا تن به از خود گذشتن دهیم ببین لاله هایی که در باغ ماست خموشند و فریادشان تا خداست چو فریاد با حلق جان می کشند تن از خاک تا لامکان می کشند سزد عاشقان را در این روزگار سکوتی از این گونه فریادوار بیا با گل لاله بیعت کنیم که آلاله ها را حمایت کنیم حمایت ز گل ها گل افشاندن است همآواز با باغبان خواندن است سید حسن حسینی
1:41 PM \| محسن سیف محمدی \| اشعار معاصر \| نظرات [0]


چهارشنبه 29 شهریور ماه سال 1385
آخر شاهنامه
این شکسته چنگ بی قانون رام چنگ چنگی شوریه رنگ پیر گاه گویی خواب می بیند خویش را در بارگاه پر فروغ مهر طرفه چشم نداز شاد و شاهد زرتشت یا پریزادی چمان سرمست در چمنزاران پاک و روشن مهتاب می بیند روشنیهای دروغینی کاروان شعله های مرده در مرداب بر جبین قدسی محراب می بیند یاد ایام شکوه و فخر و عصمت را می سراید شاد قصه ی غمگین غربت را هان ، کجاست پایتخت این کج آیین قرن دیوانه ؟ با شبان روشنش چون روز روزهای تنگ و تارش ، چون شب اندر قعر افسانه با قلاع سهمگین سخت و ستوارش با لئیمانه تبسم کردن دروازه هایش ،‌سرد و بیگانه هان ، کجاست ؟ پایتخت این دژآیین قرن پر آشوب قرن شکلک چهر بر گذشته از مدارماه لیک بس دور از قرار مهر قرن خون آشام قرن وحشتناک تر پیغام کاندران با فضله ی موهوم مرغ دور پروازی چار رکن هفت اقلیم خدا را در زمانی بر می آشوبند هر چه هستی ، هر چه پستی ، هر چه بالایی سخت می کوبند پاک می روبند هان ، کجاست ؟ پایتخت این بی آزرم و بی آیین قرن کاندران بی گونه ای مهلت هر شکوفه ی تازه رو بازیچه ی باد است همچنان که حرمت پیران میوه ی خویش بخشیده عرصه ی انکار و وهن و غدر و بیداد است پایتخت اینچنین قرنی بر کدامین بی نشان قله ست در کدامین سو ؟ دیده بانان را بگو تا خواب نفریبد بر چکاد پاسگاه خویش ،‌دل بیدار و سر هشیار هیچشان جادویی اختر هیچشان افسون شهر نقره ی مهتاب نفریبد بر به کشنیهای خشم بادبان از خون ماه ، برای فتح سوی پایتخت قرن می آییم تا که هیچستان نه توی فراخ این غبار آلود بی غم را با چکاچاک مهیب تیغهامان ، تیز غرش زهره دران کوسهامان ، سهم پرش خارا شکاف تیرهامان ،‌تند نیک بگشاییم شیشه های عمر دیوان را ز طلسم قلعه ی پنهان ، ز چنگ پاسداران فسونگرشان خلد برباییم بر زمین کوبیم ور زمین گهواره ی فرسوده ی آفاق دست نرم سبزه هایش را به پیش آرد تا که سنگ از ما نهان دارد چهره اش را ژرف بخشاییم ما فاتحان قلعه های فخ تاریخیم شاهدان شهرهای شوکت هر قرن ما یادگار عصمت غمگین اعصاریم ما راویان صه های شاد و شیرینیم قصه های آسمان پاک نور جاری ، آب سرد تاری ،‌خاک قصه های خوشترین پیغام از زلال جویبار روشن ایام قصه های بیشه ی انبوه ، پشتش کوه ، پایش نهر قصه های دست گرم دوست در شبهای سرد شهر ما کاروان ساغر و چنگیم لولیان چنگمان افسانه گوی زندگیمان ،‌ زندگیمان شعر و افسانه ساقیان مست مستانه هان ، کجاست پایتخت قرن ؟ ما برای فتح می آییم تا که هیچستانش بگشاییم این شکسته چنگ دلتنگ محال اندیش نغمه پرداز حریم خلوت پندار جاودان پوشیده از اسرار چه حکایتها که دارد روز و شب با خویش ای پریشانگوی مسکین ! پرده دیگر کن پوردستان جان ز چاه نابرادر نخواهد برد مرد ، مرد ، او مرد داستان پور فرخزاد را سر کن آن که گویی ناله اش از قعر چاهی ژرف می آید نالد و موید موید و گوید آه ، دیگر ما فاتحان گوژپشت و پیر را مانیم بر به کشتیهای موج بادبان را از کف دل به یاد بره های فرهی ، در دشت ایام تهی ، بسته تیغهامان زنگخورده و کهنه و خسته کوسهامان جاودان خاموش تیرهامان بال بشکسته ما فاتحان شهرهای رفته بر بادیم با صدایی ناتوانتر زانکه بیرون آید از سینه راویان قصه های رفته از یادیم کس به چیزی یا پشیزی برنگیرد سکه هامان را گویی از شاهی ست بیگانه یا ز میری دودمانش منقرض گشته گاهگه بیدار می خواهیم شد زین خواب جادویی همچو خواب همگنان غاز چشم می مالیم و می گوییم : آنک ، طرفه قصر زرنگار صبح شیرینکار لیک بی مرگ است دقیانوس وای ، وای ، افسوس مهدی اخوان ثالث
4:54 PM \| محسن سیف محمدی \| اشعار معاصر \| نظرات [0]

تعداد بازدیدکنندگان : 2767

عناوین آخرین یادداشت ها

در کارگه کوزه گری رفتم دوش
دیدم دوهزار کوزه گویا و خموش
ناگاه یکی کوزه برآورد خروش
کو کوزه گرو کوزه خر و کوزه فروش؟
شناسنامه کامل من...

لوگو

مهدی اخوان ثالث